هنوز قورباغه ام را قورت نداده ام........................................


این روزها حرف زدن برایمان تمرکز زیادی می طلبد ..چون هر حرفی می زنیم یا ذر تلویزیون می شنود پسرکم با توجه زیاد تکرار می کند..دقت که می کنم تقریبا در هر سی دی کارتون چه ایرانی و چه خارجی دوبله شده توهین جز اصلی داستان است..و حتی در زندگی روزمره جاهایی که ناخوداگاه رفتار اشتباهی از ما سر می زند اول خودمان متوجه می شویم.قبل از گوشزد کردن پسرکمان...حرف زدن و ورودش به دنیای کلمات خیلی برام هیجان انگیزه اوایل سعی داشتم انگلیسی رو هم در کنار فارسی اموزش بدم تا فایلی در ذهنش باز بشه ولی الان نظرم عوض شده .چون دقتش در کلمات زیاد.می ترسم گیج بشه...مثلا به پارسا می گم ..مامان سرما نخوری..می گه :سرما نیست که بخورم....یا  تو سی دی می گه نجات بده با دقت می گه نجات کجاست.مامان ....خیلی جسور و نترس و من نمی خوام این حالت رو ازش بگیرم فقط نمی دونم تا کجا باید پیش برم.فعلا که به قول دکتر هولاکویی تا 3 سالگی باید ریاست کنه....بیشترین کلمه ای رو که با لذت می شنوم و احساس می کنم دوپامین ریلیز می شه گفتن ..مامان دالا...(مامان سارا) ست.مخصوصا در موقع ترکش که می گه مامان دالا خدافیظ(مامان سارا خداخافظ)زود بیا.یاد صبحانه  های مسافرت بخیر