خاطرات کودکی مثل حساب پس انداز بلند مدت نویسنده هاست..(گراهام گرین).


من یک مادرهستم باید قاطع باشم ولی عصبیت نداشته باشم..باید مهربانی کنم ولی لوس نکنم.باید تربیت کنم ولی تنبیه نکنم..باید عمل کنم .نه اینکه فقط بگویم..باید مراقب خودم باشم رشد خودم و اخلاق خودم و فکرهای خودم و روان خودم و پیشرفت خودم.در کنار همسرم.... و در عین حال باید مراقب حرکات و نگاه خودم هم باشم بادی لنگوییج گاهی اثرش چندین برابر حرف است....ولی وقتی با پسرکم رو برو می شوم به هیچکدام از اینها فکر نمی کنم یعنی اصلا فکر نمی کنم وفقط کاری رو که فکر میکنم به ما ارامش و شادی می دهد را انجام می دهم..و عشق ورزیدن رو انتخاب می کنم ....هی فلانی زندگی شاید همین باشد............................................................................پسرکم در این مقطع زمانی کاملا حرف می زند و خواسته هایش را بیان می کند ...علاقه زیادش به ماشین که البته همسری در این قضیه بی تقصیر نمی باشد و ورق زدن مجله ماشین و دیدن عکسها رو به کتاب داستان ترجیح می ده ..ناتوانی ما در برابر دیدن مغازه اسباب بازی و اونهم فقط خرید ماشین اسباب بازی مثال زدنیست...که دکتر هولاکویی در این مورد بی تقصیر نیست که تا 3 سالگی به بچه نه نگویید ..ترسم از اینه که این رفتار نهادینه بشه و بعد 3 سال نشه کاریش کرد...و جالبه که ماشین جدید که میاد اون قدیمی ها براش فراموش می شه..ولی دارم سعی می کنم هر دفعه کتاب داستان بخرم و به اطرافیان رو هم همین توصیه رو کردم...جدا از این جنبه شعاری خیلی هم دوست ندارم یک بعدی باشه و فقط کتاب خون بار بیاد....من نگویم چه کن ار اهل دلی  خود تو بگوی...دلبرکم.